آمار بازدید سایت
کاربران آنلاين: ۱
بازديد امروز: ۴
بازديد روز قبل: ۲۷
بازديد هفته: ۱۱۸
بازديد ماه: ۵۴۰
بازديد کل: ۶۲۸۶۰۲۷
آي پي: ۱۹۲.۱۶۸.۰.۱۸۷
بانك موضوعات پژوهشي > سياسي و امنيتي > ۱۳۹۲/۰۹/۲۱
۳۱۶ بازدید
 
   

ماهیت و ابعاد فنی توافق هسته ای ایران


سایت بصیرت گروه ترجمه - پایگاه اینترنتی فاکس نیوز ۲۵ نوامبر ۲۰۱۳ (۴ آذر) در مقاله ای به اقدامات ایران برای تحقق توافق هسته ای پرداخت و نوشت: کارشناسان می گویند ایران متعهد شده است که ذخایر اورانیوم غنی شده خود را به موادی کمتر خطرناک تبدیل کند؛ اما این تبدیل را می توان از طریق روندی مشهور معکوس کرد. ایران مطابق توافق قرار است اورانیوم با غنای بیست درصد را به اکسید اورانیوم (UO۲) تبدیل کند. چارلز دی فرگوسن، رئیس فدراسیون دانشمندان آمریکایی، می گوید: «اما این روند می تواند معکوس شود... این موضوع مانعی واقعی است؛ اما مانعی دائمی به شمار نمی رود... آن ها ممکن است توانایی ساخت تأسیساتی برای تبدیل مجدد آن را داشته باشند... نزدیک به دوازده کشور این فرایند را دارند.» فرگوسن که مشاور سازمان ملی امنیت هسته ای است و در دفتر هماهنگ کننده ارشد ایمنی هسته ای در وزارت خارجه آمریکا فعالیت کرده، می گوید: «این روند شیمیایی به خوبی درک می شود. اما توافق هسته ای می تواند زمان را به نفع دیپلماسی بخرد.»   

در ادامه مقاله آمده است: فرگوسن تشریح کرد: «تصور نمی کنم این توافق کامل باشد، اما هر یک از طرف ها به توافق رسیده است و حداقل حدود شش ماه زمان خریده می شود.» دیوید آلبرایت، فیزیک دان و پایه گذار مؤسسه غیرانتفاعی علوم و امنیت بین الملل، می گوید : «ایران تاکنون حدود ۴۴۰ پوند اورانیوم بیست درصدی خود را در تأسیساتی درون کشور به دی اکسید اورانیوم تبدیل کرده است.» اما این تأسیسات نمی توانند اکسید را به سوخت هسته ای تبدیل کنند... این مسیر قابل برگشت است، اما مسیری سریع نیست... گام های شیمیایی مختلفی وجود دارد؛ اما ایران می داند چگونه آن ها را انجام دهد.» آقای فرگوسن تشریح کرد: «به منظور دستیابی به سوخت مورد نیاز برای ساخت بمب، هگزافلورید اورانیوم (UF۶) به یک سانتریفیوژ به منظور جدا کردن اتم های فلورین پمپاژ می شود. پس از عبور چندباره از سانتریفیوژ مارپیچی، تمرکز آن ایزوتوپ افزایش می یابد. «سانتریفیوژها می توانند UF۶ را به سه سطح متفاوت پالایش کنند: در سطح ۵/۳ درصد، خروج به حد کافی برای سوخت رآکتور مطلوب است. در صورت غنی سازی به سطح بیست درصد، می توان از آن در تحقیقات علمی و پزشکی استفاده کرد؛ اما تا سطح غنای نود درصدی تنها یک گام دیگر باقی است که می توان از آن برای ساخت بمب هسته ای استفاده کرد.

در پایان مقاله آمده است: فرگوسن تشریح می کند: «ممکن است در گام نخست، تبدیل اورانیوم بیست درصدی به نود درصدی اقدامی دشوار باشد؛ اما با غنی سازی بیست درصدی، شما عملاً آنچه را که برای دستیابی به سطوح ساخت بمب نیاز دارید، انجام می دهید... تبدیل آن به اورانیوم نود درصدی به نسبت سریع است.» تبدیل اورانیوم بیست درصدی به اکسید، ایران را یک اقدام از ساخت تسلیحات هسته ای دور می کند. تبدیل مجدد آن برای ایران دشوار خواهد بود، زیرا این کشور باید تأسیساتی بزرگ را برای روندی چندمرحله ای بسازد. آقای آلبرایت تشریح می کند: «آن ها باید تأسیساتی ایجاد کنند که آن در شکل های شیمیایی بتواند تغییر کند... ایران می تواند چنین اقداماتی انجام دهد، اما این اقدام را نمی تواند یک روزه انجام دهد.» گام های میانی مختلفی فراتر از اکسید اورانیوم و UF۶ وجود دارد. اکسیژن باید جدا شود و فلورین به آن مجدداً افزوده شود؛ فلورین ماده ای است که به شدت سمی و مخرب است و بنابراین به

تأسیسات ویژه ای نیاز دارد.

بصیرت: پرداختن به بخشی از توافق و بزرگ کردن آن و سپس شرح فنی و در نتیجه تلطیف آن و رساندن بحث به نقطه تردید آفرین فقط رفتاری تبلیغاتی و روانی برای موفق نشان دادن خود و حفظ هراس قابل تنظیم در نزد افکار عمومی است تا متناسب با وضعیت های متفاوت از آن استفاده کنند.



منبع:
www.basirat.ir


نام
پست الکترونيک
پيام شما